Каласы пад сярпом тва. Кнiга I У рук! Яна кiпела, млела i раскашавалася . I была яна такая магутная i свежая, так утрапёна спрачалiся . У вечным сваiм iмкненнi скрышыць правы бераг, ён падступа. Потым адступа. Год сорак таму назад стаяла яшчэ за дрэвам чорная лазня. Нявесткi скардзiлiся: пакуль нацягаеш вады – рукi адвальваюцца.
Каласы пад сярпом тва. Раман у дзвюх кн. Выйсце крын. Серия: Каласы пад сярпом тваiм. Зарегистрируйтесь / залогиньтесь для выкачки нескольких книг одним файлом. Але была нап. Мае прысвячэнне «Маёй мац. Скачать бесплатно, читать онлайн Каласы пад сярпом тваiм. Кнiга I автора Караткев Каласы пад сярпом тваiм. У той майскi дзень на пясчаным адхоне, пад той самай грушай, якой .
Данiла слуха. Рук – не купляць. Сыны па дурным новым звычаi аддзялiлiся, з бацькам заста. Пойдуць сем «мужыко.
Разам з лазняй сплыла чорная гiсторыя. Было гэта праз некалькi год пасля таго, як Прыдняпро.
Як насланнё нейкае было. За тры пакаленнi халера двойчы выкасiла Азярышча. Navien Kdb-353 Gtd Инструкция на этой странице.
Гэты незабы 18 рецензий на книгу «Каласы пад сярпом тва. А мне почему-то казалось, что книга .
Кагутам пашанцавала. Хоць па адным мужыку засталося на завод. Астатнiя па. Не памагло i тое, што Раман, Данiла. I ён нiчога не мог зрабiць, пэ. Нават самыя старыя не чулi ад дзядо. А Раману з сынам, Маркам, не дазволi.
Стрэльбы, бадай, i не варта было даваць. Ад халеры стрэльбай не адаб’ешся, а лiхiя людзi баялiся Рамана з яго славай горш як стрэльбы. Пэ. Але астатнiх не паспе.
Забылi i пра яе. У адну з цёмных лiстапада. Чаго ж тады чакаць ад чалавека, калi ён на забойства бацькi iдзе? Што ж гэта робiцца? Цi бiблейскiя часы вяртаюцца, цi апошнiя надыходзяць? А як ён дваццаць год нязменна хадзi. Схапiлi Марку – добра?
У ланцугах ён – добра! Хутчэй яго, вылюдка, у Сухадол, на судовую сесiю. А потым узя. I не тое каб пан цяпер апра. Быццам так i трэба было.
Акiм Загорскi веда. Не на тое людзi суды выдумалi. Суд – гэта расправа. I гаспадары кожнага суда хочуць тольк. У вежах новая ? Мяне апраметная чакае. Я душу сваю навек загубi. У Акiма валасы . Сам Акiм Загорскi такому глупству, вядома, не веры.
Ды i як было не верыць, калi Раман лячы. I кожнаму нават самаму разумнаму варажбiту, нават таму, хто не . I менавiта так аддаць д’яблу душу. Там i павiнен бы.
I побач з iм абавязкова мусi. Потым апрытомне. I вось тут настала самая страшная хвiлiна.
Усiм вядома, калi сын возьме бацькаву руку – уся вядзьмарская сiла пяройдзе да яго. А з сiлаю – смерць у падпеччы i тое, што пасля яе. Супраць гэтага было жыццё i словы, якiя ён кожную нядзелю чу.
Каб жа гэта яшчэ ратавала ад пекла душу старога. Але тэта не ратавала, гэта толькi абяцала пекла яшчэ i яму, Марку, не сёння, дык праз колькi год. I ён не . I той увесь час стагна. А Марка сядзе. Вядома, тое, што ён хаце. А хто ж блiжэй Раману, як не ён? Няпiсаны закон загадвае яму даканаць бацьку, каб той не пакутава. Што ж, ён зробiць гэта.
I няхай будзе кепска яму. Марку застанецца радасць, што бацьку добра, i гордасць, што ён зрабi. Так, гэтаму варварству i дзiкунству няма апра. Але ж хто вiнен у тым, што гэтыя людзi дзiкуны? Дзяржава, якой ёсць да iх справа толькi ? Уладары над душамi, якiм ёсць да iх справа толькi пасля жнiва? Адкуль iм ведаць асновы свету, што вакол iх?
Царква крычыць iм аб апраметнай, паданнi пагражаюць д’яблам i ведзьмакамi. Вось ? Але што агульнага памiж Маркам i iм, якi ганарыцца тым, што наведа? Гаспадар i мужыкi – жыхары розных света. Сляпыя судзiлi сляпога.
Таму Загорскi . Данiла, i той да. Памерла iмператрыца, i сын, . Памёр i Акiм Загорскi.
Амаль забылася i здарэнне з лазняй, а потым i лазню злiза. Быццам i не было нi людзей, нi закуранай нiзкай будынiны на беразе. Толькi груша. За ёю стаялi замшэлыя замкi, чорныя хаты i старажытныя белыя званiцы. А груша цвiла апошнi год.
Дняпро падбiра. Гэты апошнi год яна стаяла толькi сiлай сваiх карэння. Наступная павiнна была кiнуць дрэва . Але яна не ведала аб гэтым. Як абгарэлая чорная косць.
I калi бачыш на водмелi напа. Можа, сапра. Нас не было, а яна . А калi нас не будзе, яна . Царква – убаку, таксама навостраве, i на вялiкдзень папу з прычтам часам даводзiцца не абыходзiць яе, а аб’язджаць на ча. Вёска дрэмле . Дурны крык пе.
Трэцi, сур’ёзны мужычок год васьмi, i дзя. Залацiстыя зблытаныя валасы, дзiкаватыя светла- сiнiя вочы i, нягледзячы на дзiцячую рэзкасць, нейкая асаблiвая, няспешная ладнасць у рухах. Кожны, паглядзе. Больш тонкi. Цёмны скурай. З простым носам, як астатнiя тры, але з крутым. Са спакойным, не па- дзiцячаму цвёрдым ротам.Ён i сядзе. Каштанавыя, вельмi iскрыстыя пад сонцам валасы гэтага хлопца ляжалi буйным.
Цёмна- шэрыя шырокiя вочы спакойна глядзелi на iмклiвую плынь Дняпра. Нiчога не было на гэтай плынi, нi ветразя, нi чарады качак, i таму гэты занятак хутка абрыдзе. Купалiся, вiдаць, зусiм няда. Стафан там надоечы во якога акуня выхапi? Куды ж гэта я падзенуся?– Сёння ранiцай – ты якраз апошнi воз гною на Нiзок вазi. I адразу ж знiкла, саступi. Хто мяне прымусiць, кал.
Возьмуць у двор – i канцы. На тое яны паны. На тое мы мужыкi. Як аддалi яны цябе, так i возьмуць.– А я . Я – ваш.– Прывыкнеш, – працягну. Арышкi- дурнiчкi?!
На вачах яго накiпалi . А яшчэ праз хвiлiну яны, адзiн цераз другога, кацiлiся . За кулакамi – свету вiдаць не было.
Абое глядзелi адзiн на аднаго i на Юрася. А той, пасля па. Гэта ж яны жартуюць. Гэта ж Алесь пажартава. Потым у Алесевых вачах з’явiлiся слёзы.– Дурнi, – сказа. I ты дурань. Знайду на гасцiнцы магiлё. I заставайцеся вы тут са сваей Равекай i з халернымi вашымi акунямi.Ён зайшо.
I раптам адчу. Так яны i стаялi адзiн супраць аднаго i напалову . Яны цяклi i ад вачэй, i нельга было зразумець, вада гэта цi слёзы.– Па. Давай лепш мыцца. Вечарэць скора пачне. Яны мылiся мо. Яня i салiдны Юрась сядзелi ля самага берага, i Юрась бра. Я пайду. Хлопцы мо.
Юрась i круглая Янька паднялiся . Алесь паставi. А iхнiя браты, пад вадою, таксама яшчэ цвiлi, але былi бескаляровыя, быццам iх пакiнула жыццё. У Алеся балюча сцiснула горла.– Хадзем, – цiха сказа.
Па абодва бакi ляжала няда. Бязважкi салатавы пух ахутва. Сцены хаты, сухiя, з глыбокiмi расколiнамi, амаль напалову закрывала насунутая грыбам страха з такiм то. Сонца хiлiлася на захад, i . У той час нават у багатым на сады Прыдняпро. Ляжала на баку, цяжка адвалi.
Потым парсюкам бульбу пасекчы трэба. Марыля спарыла. Хлопцы мо.
Сёння я не толькi табе з Юрасём, сёння я i хлопцам баяць буду. Дзед i . Цiшыня была асаблiва по. Нагавiцы ягоныя был.
Юрась сядзе. Потым сказа? I чаму гэта толькi . Я помню, да француза?
Аддавалi, бывала, як толькi чатыры гады дз. Хто на тры, а хто . I зусiм не дапамагалi халопскай сям’.
А потым, кал. Каб не забы. Можа, i яблычка па яблынi. Можа, i не забудзе вас i мяне? А зараз бяжы, Юрка, прынясi лiру. Калi Павал i Алесь вярнулiся да прызбы, дзед сядзе. Павольна, быццам спрабуючы, пакручва.
Курта глядзела на яго i цяжка дыхала.– Во, – сказа. А тут у мяне скула на шыi села. Жонка- нябожчыца падзерла старую сарочку, закруцiла мне шыю. Дык сабака пабачы. Паслухайце, пакуль нашы не вернуцца. Песня пра жарабя святога Мiколы?
То адзiн, то другi. Я не горш за вас, калi трэба, ма. Песня таемная. Выслухай маю апошнюю навуку. Высокiм енкам заплакал. Зусiм цiха пача. Толькi голас, засмучаны .
Ад болю i жалю. У Мiколы заходзiцца сэрца: Панства горш за царо. Цiха гулi струны, прыглушаныя рукой. А голас з жорсткага рабi. Алесь убачы? I дзед спайма.
Цiха- цiха. Не спявалi яшчэ i пе. А сонца сядала, i зелень дрэ. I твар дзеда ста. Цяпер ужо не толькi колка, але i рука дзеда павольна бегала па iх. Ценi ляжалi . I скора прыйдзе.
Стане моцным канём жарабятка,I на гэтым канi я паеду. Да пачынка. I, пакуль ён сцiх, до. Можа, нават i непадалёку. У Лапаты расце белае жарабя. Ды цi мала яшчэ дзе. I раптам паветра шумна вырвалася з Алесевых грудзей. Адчуваючы, што яшчэ хвiлiна i ён не стрымаецца, ён усхапi.
I там, увесь дрыжучы, ён се. Араць зямлю – гэта зусiм не тое, што ездзiць на канi. Я нiколi не буду такi, як гэты Кроер, пра якога яны часам ка- жуць. I яны, сустракаючы мяне, не будуць збочваць з дарогi, я буду вiтацца з iмi”. Слёзы высахлi . Позна вярнулiся з поля, i таму даводзiлася есцi пры святле. На стале трапята.